مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

 با توجه به شرایط امروز این جامعه اصلا هیچ حس و حالی برای نوشتن ندارم یعنی دستم بر نوشتن نمی رود و نه یارای اندیشیدن دارم تا کی نمی دانم ،نه فقط من که ۱۱ طبقه محل کارم در سکوت سیاهی فرو رفته است و انگار تعطیلی مطلق است.

دیشب به این نتیجه رسیدیم که از این مملکت دل  بکنیم و برای ساختن آینده پرهام دیگه اینجا نمانیم و بریم. این یک تصمیم جدی است و بهترین بهانه هم برایمان ادامه تحصیل است.

فقط این پست را نوشتم که روز مادر و زن و تولد بی بی دو عالم خانم فاطمه زهرا را به همه دوستای بسیار گلم و مامانای وبلاگی تبریک بگم و براشون دنیا دنیا شادی و سلامتی را از خدای متعال خواستارم.